ഇളം തെന്നലിൽ സ്നേഹമുണരുമ്പോൾ…

കൈപ്പിന്റെയും മധുരത്തിന്റെയും കാഠിന്യത്തിന്റെയും ഗന്ധം അവളിൽ നിന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു നിറയെ സന്ദര്ശകരുള്ള ഹൃദയമാണ് തിരിച്ചറിയാൻ ഭംഗിപ്പെടുത്തി കൂടിച്ചേരാൻ വിരുന്നൊരുക്കി നിഴലുകൾ എല്ലായിടത്തും പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു …ചിലത് വഴിയിൽ മാഞ്ഞു പോവും ചിലതു നിലയ്ക്കാതെ പിന്തുടരും അങ്ങനെ ഞാനവളുടെ സന്ദർശകനായി ദുഃഖങ്ങൾ കണ്ടു വേദനകൾ കണ്ടു… മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സന്തോഷങ്ങൾ കണ്ടു …ആഹ്ലാദത്തിന്റെ തിളക്കങ്ങൾ ശക്തിയുള്ള നിഴൽ വെളിച്ചമാക്കിഅതിൽലയിച്ചുചേർന്ന്മിച്ചമനുഭവിക്കാൻ എപ്പോഴോ ഞാനവളെ എന്റെ പനിനീർ തോട്ടമാക്കി ഹൃദയമിടിപ് തീർത്ത് കാവലായി ചുറ്റുമതിൽ പോലെ…

മനോഹരമായി ആത്മാവിനെ ഉണർത്തി മിഴികൾ തറപ്പിച് വെളിപ്പെടും വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില്ലകളിലൂടെ വസന്തങ്ങളെ തൊട്ടുരുമ്മി പൊരുളുകളിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് മധുരമായ് അനുരാഗ നിശബ്ദതരവേളകൾ…ഉണർവുകളായ് നിമിഷങ്ങളിൽ ഭ്രാന്താത്ഭുതസ്വർഗമായ് പറ്റിച്ചേരും അനുഭൂതലഹരികൾ…ആഗ്രഹങ്ങളാൽ ഭയപ്പെടുത്തും സ്വപ്‌നങ്ങൾ …എനിക്ക് ചുറ്റും അതല്ലാതൊന്നും അവശേഷിക്കാത്ത നിമിഷങ്ങൾ…ശരീരം വേരുകളാൽ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ് നിഴലായ് നിത്യ വിരുന്നാവാനാഹൃദയത്തിലൂടെ …

പ്രതീക്ഷകൾ നിശബ്ദമാവുന്ന വിസ്‌മൃതികൾ രഹസ്യമാണ് യൗവ്വന ഹൃദയം സ്വീകരിച്ച കന്യകയും…നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ബുദ്ദിയിൽ എല്ലാം സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നു …

കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു മരം പോലെ വളരുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ മായാജാലമായ് സൗന്ദര്യം പിടിച്ചുയർത്തിയ മേഘക്കൂട്ടിൽ ചിന്താരഹിതനാണ് ഞാൻ …

Advertisements

ശാന്ത കോശം

ശാന്തിയിൽ കുടികൊള്ളുമ്പോൾ അഹം മൗനമുള്ളവരാക്കി തീർക്കും പരമാത്മാവിൽ നിന്നും ദൂരം സിദ്ദിക്കാൻ അതിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല കരുണയാണ് വിവേകം അത്അറിവിനെ കുറിച് ബോധവാന്മാരാക്കി തീർക്കുന്നു ഇല്ലായ്മയെ കുറിച്ച് മനസിലാക്കിത്തരാൻ അഹം കൂടിച്ചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം സമ്പൂര്ണമായത് മാത്രമെന്ന്  അവരെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു പിന്നീട് അതങ്ങനെ അല്ലെന്നു അറിയിക്കുന്നു അവരെ വിട്ടു വീഴ്ചക്ക് തയ്യാറാവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു അതിനും മുമ്പേ അത് അവരെ ആശകളിട്ടു കൊടുത്ത് അടിമകളാക്കുന്നു ആദ്യമേ അവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല ചിന്തകൾ അവർക്കൊരു സമ്പ്രദായം മാത്രമാണ് ബോധം മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുവാൻ ആദ്യമേ ഉള്ള ഏകആശ്രയം  നിയന്ത്രണമില്ലെങ്കിൽ കപടമാർഗങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കുതിരയാണത് ധ്യാനമാണതിന്റെ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സ് നിറഞ്ഞ ശൂന്യതയിൽ ഒരു ചെറുതിരിയായ് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന മൂല്യബിന്ദുവാണത്പൂർണ്ണശാന്തിയിൽ തികഞ്ഞ ധ്യാനത്തിൽ അതാളികത്തുന്നു പിന്നീടത് ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു അപ്പോൾ അവർ അഹത്തെ കടിഞ്ഞാണിട്ട് വരുതിയിലാക്കി നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിചവരല്ലെങ്കിൽ ചിന്തിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട് അഹമെന്നാൽ ഞാൻ എന്ന ബോധമാണ് ഉപബോധവും ആത്മാവും അഹവും ചേർന്ന ചുരുങ്ങിയ നിമിഷങ്ങളിൽ ലയിച്ചും വേർപെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശൂന്യതയിലെ പ്രക്രിയയിലാണ് ദേഹത്തിന്റെ ജീവയാത്ര …അദൃശ്യതയിലും പ്രബുദ്ധമായ വെളിച്ചം ശൂന്യതയിൽ മുളച്ച തിരിയാണത് ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഉത്ഭവം… അടുക്കും തോറും വിവേകം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജ്ഞാനമാണത് ശ്രദ്ധകൾ കേന്ദ്രീകരിച് കൂർമ്മതയോടെ അതിൽ ലയിച് അധീനമായ വീക്ഷണമാവേണ്ടതാണോരോ ജന്മവും ജന്മം ധ്യാനമാണ് കർമ്മം നിയോഗവും ശാന്തത ശോഭയുള്ളതാവേണ്ട വീക്ഷണമാണ് ജീവിതം…

oഊഊഊഊഊ_

ഇന്നലെയും കണ്ടിരുന്നു നിന്നെ ആ മരണത്തണലിൽ ഓർമ്മകൾ മരിച്ച പഞ്ച ആരണ്യത്തിൽ ഗ്രീഷ്മ സുപീതകിരീടമണിഞ്ഞ കങ്കൽ ഭാരം പേറി നെഞ്ചു കരിഞ് നിർവികാരനായൊരു മനുഷ്യപുത്രൻ…

അവന്റെ ഹൃദയം താരകങ്ങൾ മോഹിക്കും ജലാശയങ്ങളുടെ തിളനീർ ഉടുപ്പാണ് ഋതുക്കളോടവൻ പഴി പറയുന്നു കനൽ കാറ്റുകളെ അവൻ കൊഞ്ചിക്കുന്നു ഒടുവിൽ ശൂന്യതയിലേക്കവൻ കരിഞ്ഞു വീഴുന്നു സുപ്തമാണവന്റെ മേനി…

ഉറഞ്ഞു കൂടുമ്പോൾ ദാഹമകറ്റാൻ കന്നി മണ്ണും തേടി തിരകളെന്ന് അഴികളെന്നു അഴിയാ ആലകളെന്നു ആളി പടരുമ്പോൾ വെട്ടിപൊളിക്കാൻ മനസിന് നേരെ ഒരു കത്തിമുന തേടി ക്ഷീണിച്ചവശനായി കുഴഞ്ഞു വീണവൻ

അടഞ്ഞകണ്ണുകളിൽ നൊമ്പരങ്ങൾ ഇറുക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പൂപ്പാത്രം രമണികളും വസന്തങ്ങളും നിറഞ്ഞ തേനരുവികളാവുന്നു പുതക്കാൻ ഒരിറ്റു ദാഹജലം…ശ്വസിക്കാനെങ്കിലും ഒരു പനിനീർ വസന്തം

അസ്തമിച്ച വായുവിൽ ഒരു പൂപ്പൽ പോലെ പടർന്നു കയറുമ്പോൾ രക്തക്കുഴലുകളിൽ ചീറിപാഞ്ഞു അലറിവിളിക്കുന്ന നിന്റെ ഒച്ച …അവനുരുകുന്ന ഗഹ്വരമാണ് ആത്മാവെന്നേ നിന്നിൽ അലിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു…

ഭോഗ മംഗളം

രാഗംതന്തു ശ്രുതി തസ്യാമാനവം താളം ആനന്ദഭൈരവം …ശിവം…

ഭക്ത ഭാക്തം ഞാൻ എന്നാദി ഭക്തം മനു ഭാര ശക്തം ഭരിതരംഗമോചിതൻ ഉലകിൽ ഭരിതൻ ഭരിതാംഗിതൻ ബ്രഹ്മ…ന ചേതി ന ഹൂതി ശാവകൂരരം ജീവകൂരരം മൈഥുന ഭ്രാന്തൻ…

ഇര തരിയായ് പതുങ്ങും കതിരംഗ തളം  …വേഗമായ് ഞാൻ കാലപുത്രമേ… നിന്നാശയിൽ പ്രണയമായ് മലകളും കുന്നുകളും പച്ചപ്പുവിരിച്ച മദാലസ ലോകങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും കായലുകളും താമരകൾ വിരിഞ്ഞ മാദക ചോലകളും മധു നിറഞ്കുതിരും കാറ്റായ് ഞാൻ പറന്നലയുന്നു നിന്നാശയിൽ തീരാതെ പിന്നെയും പിന്നെയും മുത്തി മണക്കും തുടിക്കുന്ന ആമ്പലുകൾ എനിക്ക് ചിറക് തരുന്നു …ചിറകുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ഉണർജന്മമണിയുന്നു ആകാശം നിറയുമ്പോൾ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവ് ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ സമ്മാനിച് എന്നെ അന്ധനാക്കിയിരിക്കുന്നു …തൊട്ടറിയുമ്പോൾ ഞാൻ പ്രാണയമാണ്‌…തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നിലാണ് അടർത്തി മാറ്റവാനാവാത്ത ചേലകൊണ്ട് നമ്മളെ വരിഞ്ഞു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു…ശ്വസിക്കാനൊരു കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിനെസമ്മാനമായ് തന്ന് ആളിപടരാൻ കൊതിക്കുന്ന ദിശകൾ മറിയുമ്പോൾ…പ്രണയമേ …ഞാനറിയുന്നു കന്നിപൂത്ത നിൻ വസന്തത്തിൽ ഈറൻ പുതച്ചു പറന്ന ഞാനെന്ന പ്രണയ നിദ്രയെ നിന്നിൽഎനിക്കായ് വിരിഞ്ഞ പ്രണയ ഉപഹാരങ്ങളെ…

ഹൃദയം ഈറനണിയുമ്പോൾ സിരകൾ അലിഞ്ഞു തീരുമ്പോൾ സ്വസ്ഥതകൾ ആർത്തലച്ചു പൊതിയുമ്പോൾ നി അറിയണം ഞാൻ നിനക്കായ് ഇനിയുംമാറ്റി വെച്ചത് എന്റെ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നെന്ന്…നി നുകർന്നത് പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നെന്നു പാതിയടഞ്ഞ നിന്റെ ഭാവങ്ങൾക്ക് തണുത്തുറഞ്ഞാലും കൂസാത്ത ജീവുള്ള നിന്റെ കവിൾ തടങ്ങൾക്ക്നിനക്കായ് യാതൊന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ലേന്നിലിനിയുമെന്ന്  നിറ കവിയും  പ്രണയമല്ലാതെ…

അംഗന

അവളെന്നും  ഒരുഅടച്ചിട്ട മുറിയിൽ  ഏകയായിരുന്നു നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ലോകം മുഴുവനും പുസ്തകതാളുകളിൽ നിരത്തി വെച് തണുതുറഞ്ഞ അസ്ഥികളിൽ വരണ്ട മാംസത്തിന്റെ കുപ്പായവുമണിഞ് ചങ്ങലപ്പാടില്ലാതെ ബന്ദിയാക്കപെട്ട് ഏകാകിനിയായൊരു ഭൂലോകത്ത് …ഇരുട്ടറിയാതെ ചിരിക്കാൻ അവളുടെ വേഗമെന്നാണവളെ പഠിപിച്ചത് സ്വപ്‌നങ്ങൾ പെയ്തുറഞ്ഞഅസ്ഥികൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് മോഹങ്ങൾ നുണയാൻ അനുവദിക്കാത്തവരുടെ അടിമയാക്കിയ ലോകമെന്നാണവളെ ചിരിപ്പിച്ചത്… വിധ്വെഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവളോട് ചോര പുരണ്ട കൈത്തലങ്ങൾ പേറി പേറ്റ് നോവിന്റെ കദനങ്ങൾ ചീന്തിയെറിയുമ്പോഴും  ബലിഷ്ഠമായി  ചിറകടിച്ചമർത്തുമ്പോഴുംപ്രളയം പോലെ കിനാവുകളിൽ മുങ്ങി താഴ്‌ന്നവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരിക്കാം ചുവന്ന പാദങ്ങളുടെ രക്തമയം ജീവനിൽ കുതിക്കാൻ മണൽ തരികളുടെ കൊടുങ്കാറ്റ് പോൽ ഹൃദയത്തിൽ അലയടിക്കുമ്പോൾ ജീവനായവൾ പിന്നെയും ചീന്തുന്നു തളരാനിനിയുംവേനലുകളുണരുമെന്ന നിർവികാരതയിൽ…

രാഗസ്യ

അറുത്തു മാറ്റി നിൻ മിഴി ചുണ്ടെന്നിൽ തിമിർത്ത് പെയ്ത എന്നിൻ ആത്മ രാഗം പ്രിയ ശോകം കിനാവെ എൻ ലാസ്യ ധാര…ശീത ദാസ്യം കൊതിക്കുന്നുവെൻ ഹൃദയ ധാര…

ഉരയുന്നു നിത്യവും ഗിരി നാദ ശപഥം പെയ്തണക്കുന്നുവെന്നിൽ ചിരി ജ്വാല പോലെ ഭ്രാന്തിലായലയുന്നു രാഗവും താളവും മാത്ര മാത്ര മെന്നിൽ ഒളിചുണ്ടൊരു ജീവൻ…ശിശിരവും പെയ്തുഗ്രീഷ്മവും കരിച്ചു അൽപ മാത്ര മായ് എൻ പ്രാണനും ജ്വലിച്ചു നിത്യവും നീ തീർത്ത ശോഭയിൽ ഉരുകുന്ന കാലമായ് ഞാനൊരു കാനനം കനിയെ…

ഋതു പത്രമായ് വിരിയുന്നു ഉത്തംഗനാദം തീ രാത്രമായേരിയുന്നുവെൻ പ്രാണ നാദം അറിയാതെ മോഹിച്ച എൻ ഗാത്ര ലോകം കനലായി എരിയുന്നു സൂര്യനോളം നിൻ ചിരി മാത്രമിനിയുമൊരു പൊറ്റ … നിയെൻ അന്തര താളമിൽ നീറുന്ന നിറമായി അഴിയാത്തമാണിക്യ മലകളോളം…

ഏകാന്തതയുടെ മഞ്ഞലയോളം കാലമെത്ര നൊന്തു മെയ് കിനാവിന്റെ ബാഹ്യ മഴയിൽ രാത്രങ്ങളോളം കനലൂറും ചിറി പടങ്ങളിൽ ആളി പടർത്താൻ ഗ്രീഷ്മ രമങ്ങളുടെ വനോചകേ ഞാൻ വെറും പാമരൻ നായാടും അനിരുക്ത ശാപമേ ഞാൻ വെറും പാമരൻ

                മോഹത്താൽ ഞാൻ നിന്നെ തലോടുന്നു മോഹത്താൽ ഞാൻ നിന്നിൽ മരിച്ചു വീഴുന്നു മോഹങ്ങൾ പുനർജനിക്കുന്നു നി മാത്രമോരാത്മ ദശ